اختلال

تو رنگ ها

2012-01-20T10:33:00.000-05:00

تو عنوان ات دوست پسر نیست عنوان زیباتری داری عنوان ات دوست است. من در این شهرِ کوچک با مشکلاتی که هنوز با خودم حل نکردم امیدوارم که تو در آن شهر ِ بزرگ بخندی و شاد باشی. شاد باشی دوست ِ من، شاد.

غر غر

2012-01-15T06:53:00.000-05:00

تو از روی بغاز می گذری، من از زیر دروازه قرآن. خانم ترک ِ زیبا می خواند neyin var bu gün آقای ترک می خواند Benim aklým başimda deðil همکار ِ سابق از صاحب کارش می گوید که جلوی دیگران ادای آدم های مودب را در می آورد. دوستم می گوید که می رود تا یک ماه دیگر و دلم می گیرد احساس کمی و کاستی می کنم انگار. می گویم کمر درد می کند می گوید هارد را چطور ازت بگیرم، عاشق ام نشوید لطفا آقای محترم، دروغ نگو دوست من. دروغ نگو تو چیز دیگری می خواهی شکلک های افلاطونی به تو اصلن نمی آید، اصلن.

دوست ِ عزیز ِ من

2012-01-15T06:25:00.000-05:00

اگر هنوز عاشق ات بودم

کنارت بودم

اگر هنوز عاشق ام بودی

کنارم بودی

اما دوست ِ من

به سختی ِ واژه هایی که دورم گرفته اند

بیشتر از تو ایمان دارم.

توان ِ صبر ِ واژه

2012-01-15T05:48:00.000-05:00

توان جمع شده ی واژه ها
به رخ ام کشانده اند
دستان کم نوشته ام را
توان جمع شده ی واژه ها
به رخ کشانده اند
زیبای ِ زیبایی شان را.

آرام آرام

2012-01-15T05:11:00.000-05:00

آرام آرام پاهایم را بالا می گیرم

برای شکار لامپ

میان شست پا و انگشت ِ همکارش

آرام آرام پایین می آیم از دست از پا

و اتو را می کشم روی مقنعه ام

که زور می گوید

و مور مور می شوم گاهی فقط گاهی

از هوسی بیهود

عادت

2012-01-15T04:56:00.000-05:00

صدای کوبیدن چیزی در سرم
تاق تاق تاق تاق
عادت به بوی چرم
عادت به هر روز پکیج بستن ها
عادت به زنگ ِ در
عادت به جواب دادن چند سالته
چه کاره ای
اهل کجایی
عادت به دوری دوست پسر ِ گرامی
عادت به رفتن ِ دوست ِ عزیز
عادت به دلخوری
عادت به دلزدگی
عادت به سیگار
عادت به ته سیگار
عادت به فیس بوک با سرعت حلزون
عادت به عادت

چرا چرا

2012-01-15T04:50:00.001-05:00

کفش روی زمین کشیدن

قدم های تحمل وزن بدن بسختی

تیر می کشد کمرم گاهی

گاهی مارلبرو اولترا لایت هم نمی کشد

چرا چهره ی عشق خاکستری شده

چرا چرا چرا

تیک تاک تیک تاک

وطن!

2012-01-15T04:22:00.000-05:00

نرخ ارز تخماتیک بالا و پایین می ره. تحریم پشت تحریم. پسرکی پا به وطن نگذاشته به طناب اعدام محکوم می شود. من دلم برای آقای م تنگ شده، برای آدم هایی که با بی انصاف ها نماندند برای آدم هایی که بی انصاف نماندند.

رنگ تمام شد

2012-01-13T13:46:00.000-05:00

جایی اطراف ِ پستان ِ چپ ام تیر می کشد. به بعضی از رنگ ها که تمام شده اند چه چیزی می شود اضافه کرد، هیچ چون تمام شده اما این بانوی زیبای ِ تمام رسیده که یک فاحشه ی قابل افتخار است اصلن نمی فهمد به چیزی که تمام شده چیزی نمی شود اضافه کرد یا من از کلمات خوبی برای قانع کردن اش استفاده نکردم و حالا که رفته است و سینه ی ِ چپ ام تیر می کشد مشکوک جلوی آینه پیراهن ام را بالا می زنم برافروخته و گرد اند از چه سرافراز شده سر سینه هایم نمی دانم چند نخ موی اطراف این یکی و چند نخ موی کمرنگ هم طرف و لکه های قهوه ای پوستی ام که بین دو سینه ام در حال رشدند. بالاخره روزی بهش ثابت می کنم نمی توانستم به چیزی که تمام شده است چیزی اضافه کنم ولی الان مشکل بزرگ تری از اثبات چیزی به او وجود دارد و آن کمر درد است که نوعی درد بی درمان است. البته که دستانم زیباست، مخصوصن انگشتان ام اما به درد مالش کمرِ خودم آنقدری نمی خورند. و سینه هایم که نمی دانم از چه یا یاد که برافروخته شده اند هم گوشه مغزم را درگیر کرده است.

asan nist

2011-11-11T09:03:00.000-05:00

zire nakhonhayam cherk ast
angoshtane keshideam ra
be hich koja keshandeam
etefaghi naioftade
etefaghi ra andakhteam
ghalbe to
chinie lab pare nist
shekandaniii nist
ama del gerftani ist
del be dar o divar mikhord
khon mishevad rozash, razash
kermi daron angoshtan barikam hast
lakhteii dar negaham bod
feghdane hame chiz
az dar daste marazhaye terajedi saz
chizi daronam ra feshord
mesle esfanj baz shod
bi hich chizi
hich bahaneii
angoshtane bolandam bala bolandeganam nistand
kermi daron angoshtanam milolid
kermi shekar kardam
baiad biron bekshamash
negahash konam
bokhoramash
bala biavaramash
lehash konam
khoshkash konam
ghab konam baraye daftare khateratam

وطن ام ـ من ـ ای بابا

2011-09-25T13:05:00.002-04:00

حواس ام جمع نمی شه بعد ِ مدتی دارم تو وبلاگ ها می چرخم متن های طولانی رو نمی تونم بخونم حواسم جمع نمی شه، متن های کوتاه و ساده رو می خونم. حواسم جمع نمی شه حواسم می پره به صداهایی که از اتاق بغلی می یاد دوست ِ آلمانی مون داره با بقیه ترکی حرف می زنه جالبه که انقدر حواسشون جمعه زبان رو راحت یاد می گیرن چون نحوه درست آموزش و پیگیری رو یاد گرفتن چون پشتکار دارن ایشالا منم یه روزی پیش دانشگاهی ام رو کامل می کنم. دوست آلمانی مون ترکی ـ انگلیسی ـ عربی بلده و فارسی هم یادگرفته و داره فارسی اش رو تقویت می کنه. دیگه خیلی فکرم مشغول نمی شه که چرا ایران بدنیا اومدم، خوش به حال این دوست که ایران بدنیا نیامد.

Bu aşka veda etmenin vakti çoktan gelmişti

2011-09-07T13:15:00.000-04:00

uzatmalarda

Bu aşka veda etmenin vakti çoktan gelmişti

Bana kalırsa senin içinde herşey

Daha önce bitmişti

Uzatmalarda

Gözyaşı, pişmanlık, ihanet

Beraberiz

Ben gidemem sen beni terket

Bu aşka veda etmenin vakti çoktan gelmişti

Bana kalırsa senin içinde herşey

Daha önce bitmişti

Uzatmalarda

Gözyaşı, pişmanlık, ihanet

Beraberiz

Ben gidemem sen beni terket

Kara kaplı deftere yazdık

Ve senle ben intikam aldık

Tutku, öfke, alışkanlık

Ve senle ben düğümlenip karıştık

Sen öyle kendi çemberindeyken beni

Anlaman imkansız

Ve tabi ben uzaktan bakınca hani

Her zaman kararsız

Uzatmalarda

Gözyaşı, pişmanlık, ihanet

Nöbetlerdeyiz

Bu delilik herşey anlamsız

Kara kaplı deftere yazdık

Ve senle ben intikam aldık

Tutku, öfke, alışkanlık

Ve senle ben düğümlenip karıştık

اجاره اش را که می دهد

2011-08-31T12:50:00.001-04:00

می خواهم درون یک قوری ِ سوراخ قایم شوم.
دنیا خیلی شلوغ است، دوست پسرم موهایش درد می گیرد، مادرم پایش.
صاحب خانه ها بیرون می کنند، ضامن ها چک ضمانت نمی دهند که وام ها از دست آدم در رود.
کمیته امدادی نشوید تا آنجایی که در توانشان باشد برای تحقیرتان سوژه دارند. از غریبه قرض نگیرید یک روز این ور و آن ور شود
این و آن ور جد و آبادتان را به رُختان می کشد. درد نکشید دکتر هم قدر خون پدرتان است. بروید غربت غریب شوید حالش بهتر است.
روزها را سر ِ هم کنید که سر به سر شوید با جیب تان، با مغزتان و رویاتان در صندوق شخصی های ملاقات کنید. دهن به دهنِ دهان های ِ باز نشوید. داره ام به گا می روم با همه با هم. قصه ی ِ دردناک ِ درد ِ بی درمان، اگر هم جیب هایم سنگین شود روزی هر روز هواس ام هست کودکانی مثل کودکی ِ من شب های ِ بی شام دارند. این وام ِ لعنتی چه شد خواهر؟

می آید و می آید

2011-08-31T11:37:00.000-04:00

شب های ِ تلخ ِ کابوس ِ تکرار می آید و می آید.

man az duram dooram, man az baram partam

2011-07-21T06:19:00.000-04:00

حالم بده، با این که همه چی ظاهرن خوبه. حالم بهم می خوره، ولی ظاهر دور و برم دلپذیره.

در جهان افتاده

2011-07-15T08:10:00.001-04:00

اتفاق هایی در جهان دارد می افتد، در جهان دارد می افتد. اما برای آدم اِی زاد کره اِی زمین از هرجایی پررنگ تر است برای همین این اتاق خیلی مهم است. همین دیوارها، همین فیلم ها، کتاب ها که خیلی کم اند، این رختخواب یک نفره و دری که می شود بست، می شود قفل کرد و همین پنجره که هر از گاهی دختر همسایه اندام سکسی اش را برایم به نمایش می گذارد. نمایش ِ زیبایی است و شهوت. ولی انگار جز این بدن چیزی دیگر برای ارائه به این پنجره ندارد. هرچند که اندام زیبا هم غنیمتی ست آن هم در کادر پنجره که می توانی هزار و یک خیال و رویا هم به ذات اش ببندی. زن ِ زیبا به ترکی واژه ی شاعرانه اش چیست؟güzel kadin و یا شاید هم sevgili kadin . چرا فرهنگ لغت مرا به هیچ جا نمی رساند جز بهbir kaç tane havuc alabilirmiyim?

صدای زنگ در هشدار مهمان است هشدار صدا ندادن برای خارج نشدن از امن ترین جای دنیا و دادن نمای ِ خالی از سکنه اما حق ِ صاحب ملک محفوظ است و پناه بردن به فرهنگ لغت akbaba یعنی کرکس akraba یعنی قوم و خویش

#bir ricam var. _ne? #halime bak.

دلتنگ نوشتن ام

2011-06-17T13:03:00.000-04:00

شرح وظایف این زندگی این گونه : من باید لذت ببرم، من حق دارم لذت ببرم، من مهم ام، من بودن من در این زندگی باید بلوغ و لذت داشته باشد.
من حق دارم لذت ببرم مهم ترین واژه ای ست که به ذهن ام می رسد و لذت ِ واقعی من عشق و اعتماد است. لذت واقعی من لذت بردن از لحظه است. لذت واقعی من نوشتن و نوشتن است. من می خواهم بنویسم و از نوشتن لذت ببرم، در مرحله ی اول برای منافع خودم می نویسم و کلمات را درگیر می بینم، کلمات عزیز اند و با ارزش. من هرگاه که از کلمه ای مصرف نااهلانه ای کردم به آن کلمه مدیون ام.
دلتنگ نوشتن ام ...

sen nerdesin ben nerde

2011-06-14T12:10:00.001-04:00

بهترین چیزی که الان می تونم تصورش رو کنم اینه که دو هفته تموم برا خودم با دوستام تو شیراز تو اتاق خودم بگذرونم هرچند که دیگه نه اتاقی هست، نه شیراز اونقدرا جذابه دلم می خواد بخوابم اصلن دلم می خواد تشک ام رو از شیراز بردارم با خودم بیارم که فقط رو اون تشک من کمر درد نمی گرفتم. گویا شبا تو خواب دارم مساعد می گیرم از هتل ها و فرزاد بهم می گه آره بابا مساعد بگیر بخواب دارین می نویسین؟ هر روز می نویسین از غم هاتون، دپرسی هاتون، شادی هاتون، قصه ها تون رو می نویسین شعرهاتونو داستان هاتون رو. خوش به دلتون هوس یک دل سیر نوشتن به دلم مونده. اون روز تو فرودگاه واسه فرزاد benim adim kirmize رو خریدم و با خودم شرط کردم تو اوج اش شش ماه با هم بخونیم. نمی دونم این سریال yedi tepe istanbul رو کی بالاخره تا ته می بینم. دلم واسه مامانم تنگ شده. یکی زر زده ریده تو اعصاب یکی قول گرفته نگو که ریده شده تو اعصابت. چه خوبه گارانتی یه هتل بیست و چند دلاری سالیانه ، دوست دارم نوشته های دوستام رو بخونم. می خوام برم استخر ولی پریودم، می خواستم بفهمه آخرش تکلیف بیماری گونول چی شد حالش خوب شده یا نه، راستی که چه خوبه آدم هر از گاهی بشینه تو وبلاگ اش غر بزنه همچین حالش خوب می شه راستی تو کف استانبول وسط ِ جاده استقلال یه کافه هست به اسم تانیا توش ترنج نامجو می زاره یکی از پوسترهایی که به دیوارش زده هم پوستر جبر جغرافیایی نامجوه . دلم واسه شبنم تنگ شده، دوست دارم با سلماز حرف بزنم نه فقط با اونایی که دورن بلکه با اونایی که نزدیک ان هم احساس کمبود ِ حرف می کنم با فرناز الهه فرزاد یوسف اردلان سجاد با همه .

چرک پیچیده در وجودم

2010-12-01T14:46:00.000-05:00

خواب خانه های متروک می بینم

صداهای درهم

ریخت های پریشان

دختر موبور جذامی بدریختی شده در خواب هایم

چند وقتی ست که موهایش هم می ریزد

روزه ی سیاهی گرفته اند خواب ها و خاطره ها

از درد کهنه ای بالا و پایین می شود دل

سوراخ پشت دست ام را پوست می کشم

تا خاطرات را دفن اش کنم

بدن ام چرک می کند

مرگ ام می آید

مرگ ام می خواهد

مشام ام غم بو ست بی پدر

پایه ام در پا به پا کردن کلمات

کاش کشکی بود برای

سابیدن ِ دردهای ِ کهنه

2010-11-30T02:55:00.000-05:00

زمین بوق آزاد می زنه ... دلم می خواد به زمان مشکوک باشم و زمین رو فحش بدم

بای بای

2010-11-30T02:49:00.000-05:00

سالها اسم تمام وبلاگ های من صندلی ِ خالی بود تا اونجایی که بالاخره تصمیم گرفتم این صندلی بدقواره فقط مناسب قد و قواره ی من هست و این طوری شد که صندلی خالی تغییر نام اش شروع شد به صندلی من. حالا خیالم راحت صد سال هم این گوشه بیفتد خاک بخورد باز هم به نام زده ام ش . همه چیز سند دارش خوبه. تمام عمرم از قرض بدم می اومده و اصلن فرقی نمی کرده مقروض مادر باشم یا نزول خور ِ لولوخورخوره هر وقت که کنتر قرض و بدهی و وابستگی مالی مستقیم ام به دیگران بالا می رود اعصاب من هم روی خش کنتراتی خط می اندازد. تا فعلن آفیس رو دوست دارم و ترجیح می دم صبح تا شب ام رو بجای تو خونه این جا بگذرونم. ولی الحق و ولانصاف که دلم صاف پیش خانه نشینی و تنهایی و زندگی ِ مختصر شده در نوشتن و خوندان و هر از گاهی عشق و حال است همیشه دلم نمی خواسته هیچ کاره ی خاصی شوم مگر اینکه بنویسم جز کودکی که سر ِ پر سودای ام جای دیگری ساز می زد. اما از عشق یک دوستی شاکی شده بود که این کس شعرها چیه در مورد عشق نوشتی و گفته بود همین جا قضیه رو براش روشن کنم! می کنم پس، راستش موضوع اینه که من بیشتر از هر کسی نمی دونم ولی خیلی سنگ عشق رو به سینه زدم، دلم می خواسته هر جور هست با چشم خودم حداقل یه نمونه اش رو ببینم ولی ندیدم هیچ وقت و هیچ جا ندیدم و رابطه فقط رابطه هایی بود در حد لاو یا لاو ِ سنتی یا لاو ِ لنگ در هوا خلاصه این که من که ندیدم و آنقدر ندیدم و ندیدم که به این نتیجه رسیدم نیست و تمام بودش کس شعری است در رویاهای ِ پانزده سالگی ام یا جفنگ در جنگی از نوع خوددرگیری که در رابطه های مختلف به زور سعی کردم ببینم، نبود و نیست و نخواهد بود و من خیلی دلم می خواست بود و برای من یکی حداقل بود ولی دلیل ای نمی شه آدم هرچی می خواد و دلش می خواد باشه. این کس شعرها تجربه ی رابطه های رنگ و وارنگی یه که من از سر گذروندم دوست من و می تونم با نود درصد اطمینان خاطر بگم چیزیه که وجود داره و من هم دلم می خواست که این طور نبود ولی هست و همیشه هم بوده. اگر در قالب سنتی جایش صفت تر بود و توهم عشق بیشتر می داد باید باور کنیم که اون یه توهم بود شاید اگه من ام با یه آدم دیگه بندازن تو یه خونه و در رومون ببندن به اجبار مدت ها زندگی کنم و برای این که آب راحت تر از گلویم پایین برود سر آشنایی و سازش با اون آدم باز کنم ولی دلیل نمی شه این عشق باشه این هم قسمت سنتی اش که گفته بودی. خلاصه این که اگر یه روزی تو زندگی ام سایه ای از عشق دیدم چنان کلاه هوا می اندازم از شادی که کسی مدل اش را ندیده باشد ولی فقط یک درصد احتمال می دهم تو طول عمرم جایی عشق رو ببینم

خشونت

2010-11-29T12:09:00.000-05:00

اینجا کلیک کنید این دو خط از این پست است: می دانید؟ کتک بدترین نوع خشونت علیه زنان نیست. کبودی و زخم و شکستگی خوب می شوند. قدرت و شادابی و باور به خویشی که از زن در طول ماه ها و سال ها گرفته می شود گاهی هیچ وقت هیچ وقت ترمیم نمی شود.

2010-11-28T17:10:00.002-05:00

احساس مزاحم بودن حس ِ بدیه. احساس ِ این که ...

مبادله

2010-11-27T18:12:00.002-05:00

eğer sen benim için sigara versin ben sana bira verecem

گاهی حس می کنم خیلی حوصله ام از خودم سر رفته

2010-11-27T18:00:00.001-05:00

حوصله ی عشق را ندارم، دردسر است. کاملن هم جدی ام. با این که جذاب است، گرم و نرم است و از لحاظ جنسی مکمل. ولی چرا باید دو سوم مغزم درگیر روابط عاطفی و جنسی گذشته یا چیزهایی که وجود ندارد یا چیزهایی که ممکن است به وجود بیایید باشد. یعنی اصلن چرا انقد از مغزم استفاده ی بیخود می کنم. می خواهم جمع اش کنم هر موقعه کسی آمد بود باشد درگیرش باشم و هرموقعه نبود از آن دو سوم برای یادگیری زبان، خواندن درس های مانده و یادگیری رقص و دوچرخه سواری و شنا و چیزهایی که دوست دارم بکنم بجای اینکه بزن بر سینه و بر سر به یاد آل به گا رفته راه بیاندازم ( افسردگی از رابطه ای که سالها پیش سوخته من رو گاهی که از خودم خیلی عصبانی می کنه یاد عزاداری امام حسین می ندازتم که بیهوده بعد از هزاران سال ملت خود زنی می کنن ) بخوانم، بنویسم من در واقع کشته مرده ی خودم هم می توانم باشم که خودخواهی یکی از درجات عالی است اگر در جهت درست شکل بگیرد نه که اسم هر کس کشی ایی را بگذاریم خودخواهی یا مثلن به جای این که خودم رو درگیر این که کنم که چه آدمهایی به من علاقه دارند خودم را درگیر این کنم که من به چه آدم هایی علاقه دارم و حاضرم براشون وقت و انرژی بذارم.

خیلی آدم بی شعوری ام که تا ایران بودم پیش دکتر روان پزشک نرفتم، برم ایران حتمن می رم .

پ.ن: در این صندلی لم دادن و گفتن حال خوبی است مخصوصن شرح حال که در واقع وصف حال از دیدگاه شخصی ام است

ریدی بدم ریدی

2010-11-27T07:04:00.002-05:00

رسیدی و دیدی و ریدی و خواستی که من با تو باشم
آهنگ های لوس آنجلسی با ورژن مردم این روزگار

دچار دلتنگی مامانم رو می خوام می شه گاهی آدم

2010-11-26T09:04:00.000-05:00

رازهای ِ کوچک ات که چقدر زیادن دهن ِ خاطر ِ ما رو گایید. دلتنگ اتم مامان ِ بچه ها

غمگین ترین زن شهر

2010-11-26T08:32:00.001-05:00

چشمانش سو سو می زند، از جلو ماشین ترمز بریده ای می پرد آن سو ترک، گلویش می سوزد، سرفه های سهمگین که گویش اش شده اند، لپ هایش را رژگونه گل انداخته و گلویش را گرمای ِ یک کلمه بالا و پایین می کند. کمرش درد ِ قد بلند و قوز ِ جوانی را دارد. قهر است با کلماتی که کهنه اش کرده اند و مدام در خاطرش می لولند. قاهره است گرمای دلش از دوست داشتن کسانی که انگار کن نگاه اش هم نمی کنند، گویی که رسم را از بر است و می داند سکوت چیست اما زیر آوارش نمی رود که وَرَش را سوز سوزان می سوزاند. ترکیب ای از رنگ ها به نگاه اش حمله ور شده و چشمانش را می سوزاند. نیرنگی نهفته در شهر ِ رنگی نیرنگی که همیشه از بیهودگی با آبجو و سیگار اوغات فراغت را سر می کند برای خنده های ِ بلند نیازمند ِ ماندگاری در مستی الکل است وگرنه شادباش اش کسی یا چیزی ست که نیامده رفته است. کسی که در کودکی اش به بوهای ِ بد و رنگ های ِ پریده آغشته شده و مشامش از خاطرات اش بد حال می شود. هوس ِ راندن در نگاه ِ یک بلهوسی را دارد برای گذاران روزگار ِ عاطفی اش که شمس و قمر به قطرات اش نمی گردند که گورهای ِ عشق خالی است و این کلمه توهمی بیش نبود که سنگ اش را به سینه می زد و دردش را به درمان می دانست، کودکی کرده بود توهم زده بود. کسی بویش را نمی شنید اگر امروز روز می گفت که در این دیار فقط سکس در مراجعه است گاهی که نامجو گوش می داد می دانست دستان ِ عاطفه ی ِ ماندگار خالی است هرچند که ایدآل گرایی می کرد یواشکی دور از چشم خودش که شاید باشد عشق در پس کوچه های اعدام و کف گیر به ته دیگ خورده را که می دید می گفت همین است که هست در خیابان ها در کوچه ها در ذهن خودش خلوت می کرد و ناگهان کسی یا چیزی جلویش سبز می شد که به زبانی که هنوز بر پشت اش ننشسته بود می گفت: هِی ناسلسین؟ نَرَیه گیدیورسون؟ ناسل گیچیور؟ بیر چای ایچیورموسون؟ گیتمیورسون! ندمک ، یاپما جانِم. و از این غریبه که می گذشت باز هم در غریبی خودش غوطه می خورد، دستان محکمی برای پشتگاهش نمی خواست و یک آدم جدید را به یک ماسژور برقی که درد کمر فرو نشاند ترجیح نمی داد که آدم ای بیاید و خاطرش رنجیده تر شود و بعد هم پُف .. انگار هرگز نبوده است. شرمنده ی ساعت صحفه ی موبایل اش شد وقتی که دید دم به دم شب شده هنوز در خودش خر چرخ می زند.
ترجمه قسمت ترکی: هی چطوری؟ کجا داری می ری؟ چطوری می گذره؟ یه چایی می خوری؟ نمی یایی؟ یعنی چی، نکن جانم.

2010-11-26T05:10:00.000-05:00

دارم از دورانی عبور می کنم که هرکسی ممکنه ازش عبور کنه، مسخره است عصبانی بودن از آدم هایی که سال هاست سایه اشون رو هم ندیدی، اما من عصبانی ام خیلی عصبانی از بعضی ها عصبانی ام، از بعضی ها دلتنگ، از بعضی ها اوسکول، باید این جوری باشه که وقتی احساس می کنی نیاز شدیدی به نوشتن تو خودت حس می کنی. آروم بگیر و بگرد دنبال کاغذ و قلم و اولین چیزی که به ذهن ات می رسه رو بنویس و بعدن بخونش شاید برای خودت هم عجیب باشه جملاتی که تو اون لحظه نوشتی یا حتا جدید یا هر چیز دیگه که ممکنه باشه،

این خانه سکوت است

2010-11-24T13:04:00.003-05:00

به هر حال گاهی شما شبیه موجودی می شوید که دیگران حرف تان را نمی فهمند و از شما توقعه کلمه دارند حتا بازیگری خوبی نیستید که شکلک درآرید برای سرگرمی شان.

2010-11-24T09:02:00.001-05:00

اجباری وجود نداره به آدما ثابت کنی آدم بودن ات رو ثابت کنی، اگه خیلی اصرار داشتن بهشون بیلاخ بده

2010-11-24T08:40:00.000-05:00

آرام آرام از نرمه ای می گریزد وجود
خسته گی کرشمه های ِ کهنه
کودکی را سیاه می کند
روزهای خاکستری خانه را خراب می کنند
اگر هم امروز هم فرمان رفتن بدهند
صف مردگان به سیرت اش می شاشند
ماندگاران ِ تعفن را
راهی به ارج نیست
و دخلی به خرج نیست
نسب به بی نسبی رسیده
آخ آخ ای خدااااا
اگر پینه نبسته بودند
زمین یان تو را به خودشان
دنیا قشنگ تر می شد

yanlızlık

2010-11-22T20:10:00.000-05:00

دوست دردانه

2010-11-22T19:39:00.000-05:00

تولد امسالت نبودم سلماز ولی تولد پارسالت خوب خونه میترا رو نمودیم :دی

فرناز و من رو پله های کلیسا

2010-11-22T19:35:00.000-05:00

بهار هشتاد و نه وقتی پام قل و قم شده بود زیر ماشین

seni seviyorummmmmmmm

2010-11-22T19:33:00.000-05:00

elnaz bir lovely arkadaş

دلتنگتم شبنم

2010-11-22T19:31:00.000-05:00

شیراز روبروی باغ جهان نما یوخزه پایین تر

2010-11-22T19:25:00.000-05:00

عینک جوونیای ِ مامانم

خونه تو شیراز همون خونه است ولی اتاق من دیگه نیست ...

کافه فروغ پاییز هشتاد و هشت فک کنم

2010-11-22T19:16:00.001-05:00

o gunlar o furugh

این صحنه رو که دیدم با خودم گفتم اتاقی از آن خود

2010-11-22T19:13:00.000-05:00

ekim 2010 istanbul findikzade sokaklari

2010-11-22T19:11:00.001-05:00

از شعور ِ من در معادلات ِ عاشقانه ات صفر ِ مطلق می گیری ، حنجره ی دود گرفته ام از فریاد به سرفه می افتد و آنقدر نمی بینی ام در ناله های ِ فراق اَت که امروز با خودم گفتم سنگین ترین سکوت های ِ دنیا نثار ِ تو

2010-11-22T19:06:00.001-05:00

sahile kanarda bir park var ben onu çok seviyorum. çok güzel parkimiz! var. belke yanliş yaziyorum onemli dieğl. şimid bir erkek bir bay bir ağa bir çocuk şey bilmiyorum bir ne! atladi... güzel de uçdi ce parka gitim orda hegeten ayne cenet! ben hiç

2010-11-22T18:14:00.000-05:00

کاش آسمان از بار ِ زمین می افتاد، دوش زمین از بس خمیده خمیده شد که گرد شد دور خودش. دلم واسه اون روزایی که می گفتم آدم اعتقاد به هر چی رو از دست می ده اعتقاد به عشق رو نباید از دست بده تنگ شده، من اعتقادم رو از دست ندادم. من اعتقادم رو دیدم که یه رویاست یه خیال. دنیای ِ واقعی جای ِ خیال بافی نیست، دنیای ِ همدمی توش نیست، دنیای واقعی اون جایی که وقتی یکی داره برا تو از غم هاش می گه از غصه هاش و تو رو مسئول اش می دونه یه جای پرت که تو ازش خبر نداری داره تو یه محفل دوستانه که تو اصلن کسی رو ازش بجا نمی یاری بالا و پایین می پره. بعدن که بعد کلی وقت می فهمی شک می شی؟ بی خیال به این می گن تصویرهای ِ واقعی ِ دنیای ِ واقعی. سهراب شهید ثالث یه بار یه جایی به یه آدمی می گه به عشق اعتقاد ندارم شبیه چمدان هایی هست که باز می شوند و بسته می شوند. بالا و پایین کردن کاغذهای ِ کهنه فایده ای نداره همش رو می خونم دوباره و قایق اشون می کنم و تو دریا ولشون می کنم نصفی شونم می سوزنم. نصفی ام سوخته نصفی ایم هم وسط یه دریا ذهن گم و گور شده

2010-11-22T13:51:00.000-05:00

آذری ها می گن هارداسن، استانبول ها می گن نردسین، خارجی ها! می گن ور آریو، ما می گیم کجایی، این کجایی چقدر آشناست، به زبونه خودمونه. دردم می یاد، دلتنگ ام . دارم اوسکول می شم. اگر دگارایی بود و شکل یک آدم بود من با ماشین زیرش می گیرفتم. حیف شد که همه جا با مترو و اتوبوس و تاکسی و کشتی می رم اگه یه جایی سر راهم سبز شد چطوری زیرش بگیرم؟ امیدوارم بیفته رو ریلهای ترانوا و ترانوا از روش رد شه، من حالا حالاها زورم نمی رسه ماشین بخرم ...

ben yanlızm

2010-11-21T19:12:00.000-05:00

iran, istanbul, ferk etmez. oda kendı kendimi bir oda istiyorum başka? başka bir kaç tane sözcük ...

el yazısı

2010-11-21T19:07:00.000-05:00

bir: gel

iki: kan dökücülük

üç: devam et

dört: yanlızlık

وبلاگی که برای مدتی چک نویس خواهد شد

2010-11-21T17:59:00.000-05:00

داشتم فکر می کردم یه مدت خودم رو از شر خوندن این وبلاگ های جور واجور و طعم نگاه ِ امروز و فردای دیگران خلاص کنم و کمتر در سرگیجه های شان بلولم بعد شروع کنم یه کار مسخره ی دیگر کنم از این جا به عنوان دفتر مشق استفاده کنم بهتر از پست های سر تا پا کسل نباشد هم برای من که ماندگار ِ دیار ترک شده ام بهتر است این ها هرچه که می شود مدام یادآوری می کنند بوراسی ایستانبول burasi istanbul یعنی این جا استانبوله و بعدش جمله های ادامه پیدا می کنه با رنگ و شکل مختلف منم یابنجی ام و باید بتونم در ازای استفاده از خاک این مردم حداقل زبانشون رو یاد بگیرم yabanci هم یعنی خارجی. به هر حال از این جا هم می شه به عنوان یک چک نویس به عنوان تمرین زبان ترکی استفاده کرد. تازه از همه چیز هم دم دست تر است و جذابیت بودن در فضای اینترنت هم دارد.

2010-11-20T07:37:00.001-05:00

شاعران برهنه و بددهنی از دیار ِ تکرار می گذرند و خیلی هیجان زده نمی شوند که جدشان به خیام ِ شاعر برسد یا آفریقایی با لب های ِ قلوه ای

که دوستت دارم و دوری

2010-11-20T06:58:00.000-05:00

دست هایت قرینه بر رفاقت است
دوست ِ بی نظیر که نظری نمی تواند جای خالی ات را پر کند
من و سلماز ـ ایران ـ شیراز ـ پارسال ـ روزهایی که گذشت

2010-11-17T23:17:00.000-05:00

گلنار گلنار کجایی کز غمت ناله می کند عاشق وفادار
...
امشب شب مهتابه حبیبم رو می خوام ... خواب است و بیدار اش کنید
...
گنار نوستالوژی نغمه بود حالا نوستالوژی منه، امشب شبه مهتابه نوستالوژی مامان بود حالا نوستالوژی منه، ای دختر صحرا نیلوفر من رو می بره تو چهار پنج سالگی خونه چهار طبقه ی مامان جوون و آقا جوون. چمدون مامان که یک روز صبح غیب شد... سیمین بری مه پیکری منو یاد نیما می ندازه. رفتم سر کوچه یه پاکت سیگار بگیرم من و یاد علی می ندازه، گفت تو ای اسفندیار من و یاد الناز می ندازه، دلم هوای خانه کرده است شدید، غمین ام قلمبه

2010-11-17T22:51:00.002-05:00

دریا بیا منو بخور............................................. ااااااااااااااااه

2010-11-17T22:15:00.000-05:00

شب های بی خوابی هر وقت که امتحان کردم یکی از دوستان مهاجرم بی خوابی به سرش زده بود و خیلی وقت ها با هم سر به سر پشت مانیتور هایمان تا صبح رفته ایم. همیشه دلتنگی وجه مشترک حرف هایمان بوده و هست

2010-11-17T21:04:00.001-05:00

حرام زاده شده دنیا به کام ام

2010-11-15T01:15:00.002-05:00

غمین است، غمین ام. مهاجر است، مهاجرم ...

سر من پر از گهه ، زیبایی ها معذورم بدارید

2010-11-15T01:08:00.001-05:00

خشکیده زیر پوستم واژه ای از جنس ِ غربت
حسی از درونم ویرانی بیرون می کشد
غم هایم را غرض مندانه به تَخم و اخم می کشانم
و می کشانم کشان کشان نسیم ای در باد

این روزا همه تکرار در تکرار اَن، شما چطور؟

2010-11-01T20:56:00.000-04:00

به هر وبلاگی که سر می زنم، هر متن تازه ای که می خونم که از رنگ و بوی ریا کمی پاک تره، همچینه که انگار منم می تونستم نویسنده اش باشم، تو هم می تونستی باشی. کم و خیلی نادر پیش می آد یه چی بخونی بوی یه آدمی رو بده، نکنه همه ی ما داریم تبدیل می شیم به یه سری پیام ِ بازرگانی، نکنه شدیم؟ پیام هایی در رابطه با: من افسرده ام ِ مارک دار، من یک ایرانی ام از همین رو بیمار و عقده ایم ِ رو بورس ِ دَک و پوز داراش نیست و ولا غیر. خلاصه ی ِ درد و مرض این که همون که همه تون می دونین. هیچ کسم چیز تازه ای نگفته فقط یه تیریپ نمکی همچینی اومده تو یه چهره ی ِ گذرای ِ جدید ِ تکراری. یه قرص معجزه آسا خریدم امروز حال ِ گلویم بهتر است.
عکس مربوط به ایلول ِ دوهزار و ده، کشتی ایرانی ( با بهاره و الهه و فرناز و یوسف و سجاد و اردلان ) دلم بهاره می خواهد، هیم

چهار

2010-10-31T23:23:00.001-04:00

و هرکس برای خودش یک عددی دارد، اکثر آدم ها که دارند، چهار هم عدد من و امروز چهار روز سلفه هایم خیلی تخمی شده اند. ریه ام منتظر چشمکی بود از سرما خوردگی ام تا به صد پشت اک خودی نشان دهد که نشان به همان نشان گلوی ِ بینوا دارد جر می خورد. علاقه ای ندارم به علاقه مندی های ِ دیگران به شخص شخیص من الانه، دلم گلوی صاف می خواهد از هزار و یک بغضی که گذشت ...

3

2010-10-31T23:19:00.001-04:00

سه

2

2010-10-31T23:18:00.003-04:00

دو

1

2010-10-31T23:18:00.001-04:00

یک

کُما

2010-10-27T15:44:00.000-04:00

آدم هایی که حق ِ آزادی و انتخاب به طرف ِ مقابل اشون می دن تو روابط ِ عاطفی آدم های ِ عجیبی ان. شاید از تعریف های ِ سلامت ِ روانی به در باشه ولی من این حس رو دارم که روح بسیار بزرگی می خواد این طور آزاد گذاشتن دیگران برای انتخاب. الان من احساساتی شدم و حرفام به تخم ام نیست و ممکنه که فردا که منطقی تر باشم بزنم زیرش. هر وقت یکی بهم گیر می ده، عصبانی می شم، خیلی عصبانی می شم، عصبانی نه که بیشتر کلافه می شم. دوستان شما که می نویسید چکار می کنید که می نویسید. من یه دوره ای روزی یه داستان کوتاه یه صفحه ای می نوشتم، خوب یا بد می نوشتم و شعر گفتن برام خیلی ساده بود و باز با کلمات و نوشتن متن های ِچت ِ طولانی و کوتاه کلن راه دستم بود ولی حالا دیگه نمی تونم هر چه حتا تو این وبلاگ می نویسم که بهانه ایست برای فراموش نکردن خط ِ نوشتن حتا چرند به زوره، حتا تو دفترچه یادداشتم به زور می نویسم، شاید به مرحله ای رسیدم که ذهن ام خواستار ِ نوشتن یه چیز جدیه شاید این یه پریود ِ دوره ای که خوب می شه ولی در واقع ِ حس خیلی بدی هم ندارم از این وضعیت حس می کنم بعدش که زمانی فارغ از دغدغه هم وزن کردن دخل و خرج بشم زمانی برای بیخودی نبودن داشته باشم بنویسم . نوشتن این ها این جا برای اینه که باید با کسی درباره ی این ها حرف بزنم ولی خوب فرصتی پیش نمی اد که با کسی حرف بزنم، برای شما فرصتی برای حرف زدن وجود داره؟

esharei be sandalie khali

2010-10-27T13:28:00.000-04:00

eshare: to chera enghad an shodi

sandalie khali: bilakh baba

eshare: bokhoramet

sandalie khali: belisamet

eshare: chizi shode

sandalie khali: na

eshare: key miai?

sandalie khali: nemiam

eshare: pas chi kar mikoni?

sandalie khali: miram

eshare: mire ke beri

sandalie khali : rafte khabar nadari

eshare: khastam

sandalie khali: manam

eshare: kheili an shodi

sandalie khali : nabodam?

eshare: an tar shodi

fucking all

2010-10-26T19:21:00.000-04:00

صدای ِ آدمایی که صدات رو نمی شنون رو نشنو، آدمایی که تو یه چیزای ِ خاصی شون شریک ات نمی کنن رو تو همون چیزای خاص خودت شریک نکن، آدمایی که درباره ی ِ یه چیزای ِ خاصی شون باهات حرف نمی زنن رو باهاشون درباره ی همون چیزا حرف نزن. آدمایی که زیاد زر می زنن رو نشنو، آره این قصه ی حذف زندگی ِ اجتماعی در هر نوعی اش یه بده بسونه و نه هیچ چیز ِ دیگه ای. اگه هم خیلی به وبلاگ ات علاقه داری و حس کردی داره وبلاگ ات رو جنده می کنه هر نوعی که مایلی بگاش.

ترمز ِ مرموز

2010-10-25T11:57:00.000-04:00

زخم های کهنه ای که چرک کردند آخرش می شن مرض ای که به قطع اندام می رسه. روح من باید تکه تکه بشه تا یه تیکه سالم از توش دربیاد و دلم می خواد به یه چیزی برسم به چیزی که این اطراف نیست به یه چیزی که بوش تو هوای شیراز نبود، تو هوای تهران نبود، تو هوای استانبول هم نیست. بویی که من رو مست کرده یه جاهایی که حس می کنی رفتنی هستی زیر و روی رگ ات قلپ قلپ می کنه، مثه یه رابطه هایی که از اول اشم می دونی تموم شده است. انسان ِ آگاه ِ منگل. من رو انداختن تو جوب یه جاهایی راه آب بند می یاد گیر می کنم باز یکی راه آب رو باز می کنه و تو یه راه بندون دیگه گیر می کنم. باور از بر باید خوند تمام لحظه های ِ خاموش ِ خسته را آدم هایی که خوششون نمی یاد از خودشون دور شن، آدمایی که دسته دسته خودشون نمی تونن باشن آره بابا این دست ِ زور دنیا یه دلیل ِ بزرگ واسه بیلاخ گرفتن از آینه است آره بابا بی خیال فیس بوک ات رو چک کن، چیزهایی که دوست داری رو لایک بزن. خوش به دل الناز که فاحشه ی قادر متعال برگزید خود را من که می تونم با صراحت بگم بی خیال بابا نه بیشتر از نسیم تقوی کنی به صراحت شناسنامه از من استخراج نمی شه، خوش به دل تان دوستان که جایی را برای ِ دست گرم دارید، من دلم می خواهد نه دلش را دارم. امروز رو پل هوایی یه دختر ِ مو طلایی از تلولو نگاه ام گذشت باور کن یه لحظه یادم رفت من کی ام این جا کجاست دو جفت پا رفتم تو خواب های ِ تکراری ام. راستی کسی می داند سینه ی ِ به گا از کدام گاوداری برایش شیر بدوشی از سلفه نازا می شود، از صدای پر تامنینه اش دل آدمیزاد آشوب می شه، انگار که داره دیواره های گلو رو می کنه انقدر ها هم که جو می دم جدی نیست بهانه ایست برای نوشتن وگرنه نه غش کردن های دوره ایم به غشی شدن کشید، نه ضعف ام از پا انداختم، نه دلم از دول ام افتاد از بی حضوری بعضن عزیزان. بالاخره هم دوره ی هر چیزی می گذره از گذر زمان که بگذری به گور می ری من چرا نویسنده بشم؟ نه تا هیچ گهی نشم از چشم ام نمی افته ولی چال ام می کنه من آخرشم نویسنده می شم، امید که نگن کون نشسته ی درپیتی بود و سر قبرم چهارشنبه سوری راه بندازن .
بیست و پنج ِ اکیم ِ دوهزار و ده ـ ترکیه ـ استانبول ـ تاکسیم / تعلیم هانه ـ لب تاپ ِ فرناز و صفحه ی وبلاگ ِ ما

2010-10-24T19:55:00.000-04:00

جنده ترین جملات ِ ذهن ام رو از رو زید تازه اش پرده برانداخته ساخته و پرداخته می بینه، من اینو می دونم، من از این مطمئن ام

2010-10-24T19:53:00.001-04:00

لنگ های ِ باز و لوله های بسته بهترین ترکیب دنیاست، غزل وقتی فهمید حامله است داشت سکته می کرد، وقتی بچه اش رو سقط کرد داشت گریه می کرد، وقتی برا من ایمیل زد قاط فلسفی زده بود از نوع قر و قاطی ایشماااا

من حتا ادای من بودن رو هم در نمی ارم

2010-10-24T19:51:00.002-04:00

انگار نفرین شده ایم که هزار هزار هزار سال نوری خودمون نباشیم.

2010-10-24T19:45:00.000-04:00

زندگی بدونه سکس و سیگار خیلی بی مزه می شه، بی سکسی رو می شه تحمل کرد ولی ترک سیگار الحق که فاجعه است، سینه ام خودت صاف شو!!

2010-10-24T19:43:00.002-04:00

می خوام چال اش کنم زیر تراشه ی صندلی ِ خوش تراشم

جوش های بلوغ و حرف های دروغ

2010-10-24T19:40:00.000-04:00

من خیلی دلم می خواست توان ذهنی و جسمی اش رو داشتم و یه مدتی جنده می شدم. نه تنها به عنوان یه شغل بلکه به عنوانه یک تجربه. مثله بچه ای که آرزوی فضانورد شدن داره و تو سن چهارده ـ شونزده سالگی به این نتیجه می رسه که مال این حرفا نیست ولی هنوزم از شنیدن خبرهای مربوط به فضانوردها هیجان زده می شه.
من از من به من که می رسه به من زل می زنه می گه من این منی که من می خواست از من دربیاد از من نیست پس کیست.

زبون ام کند شده تو تک چرخ زدن با کلمات

2010-10-24T19:09:00.002-04:00

از روی ِ شانه های ِ شل ِ شلال ِ موهای ِ شب زده ای که شور ِ شادی شالاپ شالاپ می زد به شق و رق ِ شلنگ ِ آقای دوست پسرش شرارتی شهوت انگیز به انگیزه های ِ بشریت می افزود زود زود و می داد کمی از این حس پریاب رو به مردی که بخاطر تنگنای جا ( بعضن زمان ها تو متروبوس همه تو بغل هم ان از بس که پر آدم می شه ) جاهایش به جاهایش مالیده می شد می داد و من که صندلی داشتم و جایم خووب بود خیلی نگاه شان می کردم از ایستگاه توپکاپی تا خود ِ مجیدیه اکوی نگاشون کردم. کردم که کردم دیدنی بودن خوب و اون با اون موهای ِ خوشکل خفن بلاش بلایی به پا کرده بود و بلا نسب شما شاش تندی در ذهن ام پیچیده بود برای نوشتن شش قران شاهی از شش کلمه بلکه شعری استخراج کردن که خودکاری، قلمی کوفتی پیدا کنم که به بغل دستی ام گفتم بلکه دردم دوا کند که پاردون کالام وار ما؟ اوشون جواب دادن، اوه، هایر، اوزگونوم. ای مرض به این عارضه ی یک موقعه هایی که موقعه اش بی قلمی که بغل دستی اتم با یه کیف رسمی و کلاسور دستی یه قلم نداشته باشه خبرش از سرش بگذره به آب گوارایی در وجود که جلایی هست از جام ِ رج به رج جلو رفته ی هستی که نیست کاملی است از لیست بی مستی

راستی کجا هستی؟

دوباره بر می گردم به شهر لعنتی ام

2010-10-23T12:24:00.001-04:00

با صدای شاهین نجفی دارم به اون روزا سقوط آزاد شیرجه می رم، من و تجربه های ِ عشق بازی. من و هتل پرسپولیس، من و جهان نما، من اتاق کسی، من و پارتنرهایی که یادشون بخیر. من موندم و من، آخرشم من می مونم و من
تیتر این پست مربوط به همین آهنگیه که لینک اش رو گذاشتم

یه نفر مثه سلماز

2010-10-23T05:45:00.000-04:00

پاهات می ندازی رو هم و با خودت می گی، من تو شیراز رفیقایی مثه سلماز و شبنم دارم، تو اوما یکی مثه بهار دارم، تو تهران یکی مثه علی و شبنم و کاوه . تو استانبول با الهه و فرناز ام. پاهات می ندازی رو هم و می گی رفیقای ِ نایاب تعدادشون هم کم نیست. روز به روز هم بیشتر می شن. پاهات می ندازی رو هم و سیگارت رو روشن می کنی و دلت برای یه نفر تنگ می شه. یه نفر مثه سلماز که هر روز باهاش چت می کنی، یه نفر مثه سلماز که قبل کندن از ایران هرروز می دیدی اش، یه نفر مثه سلماز که خیلی با شعوره، یه نفر مثه سلماز که خیلی خسته است، یه نفر مثه سلماز که ...

2010-10-22T12:34:00.001-04:00

و خشمی که درون ِ من هست، چیزی که خیلی وقته با من اُخت شده. گاردهای ِ تخمی ام به آدما. فاصله گرفتن با احتیاط و انقدر که
بهت بگن تو چقدر آدم اَنی هستی. انقدر که همه فکر کنند چُس چربی، من می ترسم اگه نمی ترسیدم اگه قوی بودم می تونستم تو یه آدم غرق بشم، من از صدمه زدن و صدمه دیدن می ترسم و همیشه در روابط ِ عاطفی ام صدمه دیدم و صدمه خوردم. هه ...

that's not my dream

2010-10-21T19:29:00.000-04:00

همه چیز بده بسونه، کامنت بدی کامنت می سونی، سلام بدی سلام می سونی، محبت بدی محبت می سونی ( حالا بگذریم چه نوعی بدی و چطوری پس بگیری ). مغز وقتی ترمز می بره چیز قووی ایی می شه گاهی خیلی از خودت قوی تر می شه برای همین مجبور می شی با چیزهای ِ دم دستی مثه کوییزهای فیس بوک مثه آهنگ های درپیت مثه کس شعر گفتن مشغول اش کنی و هرزش بدی چون می ترسی فیتیله پیچ ات کنه ( این یک روایت شخصی است ) در واقع من وقتی می ترسیدم دست به انکار می زدم، شب رو عالم می گفتن روز و نسیم نامی می گفت شب، شایدم اسم اش ترس نیست، این یه بُرد نیست یه وقت کُشی یه، شاید دوست من سراب ساز سودا ستیز جان، شاید ذهن من جنده نباشه ولی پتانسیل اش بالاست واسه مدرک همین کس چرخ ها در فیس بوک رو می تونم برات اَعلم کنم. گاهی غصه ها برعکس می شن جایی که بکن ات تو داری می نامیشون و اصل غصه هم همینه ( شاید فردا نظرم عوض بشه، فرداها همیشه نظرها پخته تر می شن گاهی کلن همچین جا می افتن که کانال عوض می کنن ) پارامترهای ِ ذهن رو معیوب آمار می دن، سلفه های من خشک و پر سر و صدا و ترسناکه وقتی که سرما می خورم مثله حالا، واسه سرما خوردگی نیست ریه است که به گاست و سلفه ها صداشون انقدر اغراق آمیز می زنه بیرون، می دونی هر وقت این جا عشق و حال می کنم، یاد سرما و قرض و قوله ی خونه می افتم همه اش می شه برام زهر مار از نوع غمگین ِ بیمار. من می خوام دیگه دروغ نگم، ولی سخته. باور کن سخت ترین کار دنیا شده برام همین آخه می ترسم دروغ نگم و حواس خودم رو پرت نکنم و ذهن ام حواس اش جمع بشه. اگه اسم اش ترس نباشه ضعف که هست. دلم نمی خواد فراموش ات کنم سرکار ِ عزیز فاک امید که همیشه وبلاگ ات به راه باشه و خون گرم اش سر به راه. یه بچه ی خیابونی بزرگ ام که بشه می شه یه آدم بزرگ که توش یه آدم ِ خیابونی یه خاص و عام هم نداره ( این یه تحلیل ِ شخصی از یه شخص ) وقتی من دارم به گا می رم و زور می زنم که هوش ام جمع نباشه به این روال یعنی چی. باور بفرمایید من الان غمگین نیستم، منفعل ام نیستم، زندگی ام هم بد نیست، دوستام که نقش خونواده ی دوم ام رو دارن این جا همشون عالیه هر چهارتاشون با ملوس هر پنج تاشون. لباسای قشنگ می پوشم، غذاهای خوب می خورم، کارم رو می کنم، عشق و حالم سر جاش هر وقت ام که برسیم دور هم حرف می زنیم، فیلم می بینیم و حالا از اون چهار پنچ روزی که ایران بودم چهار ماه و اندی می گذره و من می دونم وقتی برگردم ایران دوباره حس این که این جا چقدر کویره حال ِ خفگی بهم می ده. حس ِ تو برهوت قدم زدن. دلم می خواد با احمد حرف بزنم، چرا آن نیست؟

اَه

2010-10-17T21:53:00.000-04:00

ذهن ام جنده شده شاید که این طور به همه چی بیلاخه. و من در دسته بدبین ها جایی دارم به واقعه واقعی.
آدمایی که دوستشون داری دست و پای ِ آزادی ِ انتخاب رو می بندن. مسئولیت حس ِ تخمی ایست وگرنه من داده بودم به خاک این تن ِ بی زور ِ فاک را چند سال ِ پیش.

موجی نیست

2010-10-16T08:10:00.000-04:00

وقتی که خیره می شوم در ته ته نگاه ام کسی سر نمی خورد اضافه کن به بی اعتقادی هایم: عشق . عشق را هم ایمان ندارم. خدا افتاد، ترس افتاد، عشق هم افتاد. بزرگ می شه بعضی کلمات برای انسان. الکلی، مثله اذون که با چکش می کنن تو گوشت اگه مسلمون به دنیا بیایی! برایم فرقی نمی کند هم خوابه ام زن باشد یا مرد، آدم باشد مرا بس. آدم هایی که هم سطح می شن چه نوع آدمایی هستن؟ نه باز هم در انتخاب جمله تر زدم. آدم هایی که احساسات شون در یک سطح قرار می گیره و هیچ کدوم واسه اون یکی شاخ نمی شه و به کناری اش نمی چربد. غم و شادی و شهوت و دوست داشتن و نفرت همه با هم در درونت به یه سطح برسن و با یه چیز یاد گرفته بخوای هرکدوم رو به نوعی متفاوت بروز بدی در بیرون ولی درون ات موجی نباشه. شده ام از آن دسته آدم هایی که مدام به خودشون بیلاخ می دن یا بوده ام و فکر کنم که خواهم باشم در روزهایی که می آیند در آینده که بیشتر از فردا نیست. من می ترسم، غمگین می شم، شاد می شم باور کن که گریه می کنم و می خندم ولی درونم ولوایی نیست بیلاخی می دهم برای تلاش نکرده ام برای هر چیزی مثله رای ام که می خواستم پس بگیرم. چه شخصیت های رنجوری که برای من عزیز مانده اند. رنجورند و آگاه می گویم که همان زنی که اسم اش را نمی دانم، احمد و یاسر. زندگی ام را شر کرده ام بیشتر درصد در مجاز و کمی در واقع. راضی ام در مجاز کلمه هست، موزیک هست، نوشتن و خواندن هست، تازه ترین هر نویسنده کشف نشده ای رو می خونی بوی سنگک داغ می دن این نوشته ها حتا بعضی ها که به یک خط خلاصه می شن

بيلاخ ادامه دارد

2010-10-14T11:08:00.000-04:00

آدمي زاده خسته هم نوعي آدمي زادهه بالاخره

.

2010-10-12T08:04:00.000-04:00

یه روندی طی می شه و تو یه جایی یه جایی به یه حکم قاطعی می رسی از چیزی که مدتی بالا و پایین اش می کردی تو ذهن یا ناخودآگاه ِ ذهن اِت . چند سال پیش یه شب از خواب بیدار شدم و دیدم که دیگه از توهماتی که ساختن نمی ترسم و از ته و توی ام به خدا اعتقادی ندارم. چند شب پیش هم از خواب پریدم دیدم دیگه از صداهای شب نمی ترسم حالا هرچقدر هم می خوان خوف باشن. دیشب هم نخوابیده بودم قبول کردم من دیگه یک ذره هم تازه نمی شم، مدام دارم کهنه تر می شم هنوز به مرض فرسودگی نرسیدم، به اونم می رسم عجله ای نیست.

زورم که به دلم نمی رسه فحش می دم

2010-10-11T20:48:00.000-04:00

بعضی از آدما با حضورشون حتا در این مجاز خونه چقد دل تنگ آدم رو به لبخند می کشن. دلتنگی من از مهاجرت نیست، این یک نوع مرض است، مرضی که خوب نمی شود ولی چیز می شود همان چیزی که سنگ نیست ولی یک چیزی هست.

صندلی خالی چرا نمی خواهد، خواستید بیلاخی بدهید و رد شوید

2010-10-11T20:41:00.001-04:00

با دوستای قابل اعتماد زندگی کردن، با دوستای قابل اعتماد کار کردن، همه چی روبراه سیگار و مشروب و غذای خوب و تفریح ِ سرجایش من چرا روم به راه نمی شه نه با این چیا نمی شه با از این بهترش ام نمی شه خانه از پای بست ویران است.

بیلاخ بابا ـ بیلاخ

2010-10-10T18:29:00.000-04:00

امروز لب های این را با محبت فراوان می بوسی، فردا لب های ِ آن را. توازونی که بین لب ها و فاصله ها وجود دارد. من دختر خوشکلی حساب می شم دماغ کوچک و لب های قلوه ای و چشم های تیره و صورت ِ پر حالت، اگر قیافه ام نبود که از بس بی حوصله ام که خیلی ها نمی دیدنم، بعضی ها اصلن اونقدر داغ نمی بوسیدنم. قد بلند و کمر باریک ام هم امتیازیه. عجب جنسی می تونم بشم با کمی ورزش اگر دیگه قوز نکنم و کمی آب بیاد زیر پوست ام آره خود جنس می شم. مرده شور لب های اولی را ببرند دوسال تمام بوسید و یک بار هم بیشتر از این ندید، این هم برای خودش خوب به چشم می آید، انقدر که هیچ بودنم به چشم نیاید به چشم می آید. امروز ده ده دوهزار و ده یعنی یازده اِشه. هر روزی که می گذره بیشتر حس می کنم دارم به عشق نگاه توخالی تری پیدا می کنم، خودم چند سال است درگیر یک آدم ام ولی عاشق او هم نیستم، دیگری هایی هستند درگیر ِ من آن ها هم عاشق من نیستند. عشق هم از اون دست خرهایی بود که دادن دستمون و یک عمر سر و ته امون باهاش بالانس می زد. مرده شور ببرند که دیگه عمرن نمی دونم کی ، کِی، واسه چی بوسید.

2010-10-10T16:35:00.000-04:00

استانبول شهر قشنگیه، دقیقن نمی دونم چیش قشنگه ولی کلن شهر قشنگیه، نمی دونم زبونش رو که مسلط بشم کی می شه از کون گشادی ام که فاکتور بگیرم کمی دیگر سر و ته قصه ی زبان تموم می شه. برای همه چی برنامه دارم و چند سال دیگه هم می خوام برم یه کشور دیگه باز. همه چی برام مشخصه فقط از اول تا آخرش بوق هیچ می کشه هی هی هی

:دی

2010-10-10T14:12:00.001-04:00

آخرشم هیچ گهی نمی شم جز یه گوشت تلخ که دست به بیلاخ دادن اش خوبه

از شاش تا حمام در یک آب ِ بسته

2010-10-10T08:35:00.000-04:00

توی ِ یه آبی افتادم یه چند سالیه مدام تو همون پل پل می کنم مدام غلیظ تر می شه، اگه خودم رو بیرون نکشم تو همین غرق می شم

همیشه نمی سوزد، گاهی هم که می سوزد حواسم نیست

2010-10-10T07:54:00.000-04:00

غمی قدیمی که می سوزد، همیشه نمی سوزد، وقتی که با دوستانم می خندم نمی سوزد یا هواسم نیست اگر می سوزد، شب های ِ دور همی بیوک چک نمی سوزد، روزهای ِ کنار ساحل حالم بهم می ریزد کمی، ساعت های ِ شروع کار جدید که فکر اینکه دیگر با ایکبیری ها کار نمی کنی نمی سوزد، ولی هروقت جرقه ای بخورد می سوزد، خیلی نمی سوزد، مثله زخم معده ای که بهش عادت کردی یا یاد گرفته ای کنترل اش کنی، می گم که انگار خیلی مهم نیست ولی همیشگی ست.

چیزه، اینه، اَنه

2010-10-10T07:02:00.000-04:00

زندگی اجتماعی تا حد سرسام کلافه کننده است، بعضی وقت ها یه آدمی کلن منزویه، بعضی وقتا یه آدمی کلن انزوا رو دوست داره، تصمیم گرفتم زمین به آسمان آمد، آسمان به زمین رفت شروع کنم به خوندن اگر نوشتن نمی تونم این روزها. استانبول سرما رو زود آورده این موقعه ی سال باید بهم بکشم برم کفش زمستونی بخرم، باید یه سرم برم دندون پزشکی، نمی دونم این سویشرت خاکستری ام رو کجا گذاشتم همونی که لی لی برا تولد ِپارسالم خرید خیلی دوسش دارم آخه. یه خورده هم بدنم می خواره، یعنی حموم ام باید برم. راستی ملوس کجاست، بچه حلال زاده است همین حالا اومد و مشغول لیس زدن ماست. خوش به حال آن هایی که مشغول نوشتن ان. ای به تو روح ات گذشته که مدام به روحیه ی حساس ما بیلاخ می دهی.

....

2010-10-09T10:18:00.000-04:00

مثله منگلا برخورد می کنی، یه عذرخواهی هم نمی کنی. هول نشدی ولی غمگینی چیزی هست که خودت خواستی حالا چرا اتفاق افتاده خودت خواستی و بهت احترام گذاشته، چقدر سریع پیش می آد حس بی خودی دارم، کسی نمی دونی چطوری می شه این سوراخ کف دستم رو پر کنم، این سوراخ این سوراخ خیلی درد می کنه، خیلی می خواره، خیلی دردناکه، خیلی چیز انیه. موضوع اصلن دیگه عشق نیست موضوع واسه من هیچ وقت عشق نبود اصلن عشق هیچ وقت موضوع نبود همش سوراخ بود. همه چی سوراخ بود این یکی سوراخ نیست چاله است

نگران ِ من نباش

2010-09-23T10:43:00.001-04:00

نگران من نباش اگر این روزها کم فحش می دهم، یا غلظت فحش هایم پایین آمده یا مثل سابق افسرده نیستم، حتا اگر شنیدی روزی رسید که هر روز لباس هایم را می شورم، سر ساعت ِ معینی سر کار می رسم یا سر ساعت معنی می خوابم هم نگرانم نشو. اگر شنیدی آدم مقتصدی شدم هم تعجب نکن، حتا اگر شنیدی آشپزی ام خوب شده نگرانم نشو یا حتا اگر ترک دود و الکل کردم جای ِ نگرانی نیست ولی اگر یه روز بی خیال کلمه بازی شدم لطفن نگرانم شو، حتمن بهم سر بزن، ببرم بیرون بچرخونم ببرم فاحشه خانه های ِ پایین شهر، ببرم کوچه پس کوچه های ِ تکسیم، ببرم تو یه خونه با یه کامپیوتر و یه دست قلم و کاغذ ولم کن اگه بازم ننوشتم پس ول کن بذار بمیرم

اينترنت جاي ِ بروز ِ خود جلوي ملت

2010-09-17T20:50:00.000-04:00

بيدار شد، بدن اش را كشيد، شانه اش را با دست اش گرفت، به كوچه زد، خميده و تند راه مي رفت، كوچه از بن بست اش، يك خاكي سفيد كه رنگ كرم ِ كثيف گرفته بود. توي خاك ها افتاد، به خودش مي پيچيد، يك تكه گه ِ تازه توي خاك بود، با انگشت شست ِ پا خاك ها را تا جوارش مي برد، پايش را پس كشيد . زير ناخن پاش خاك زبر رفته بود. برگشت: با آدم ها كه تك و توك رفت و آمد مي كردن برخورد كرد، با نگاه وحشت زده و خود را پس مي كشيد. دو نفر اول با تمسخر نگاهش كردن، نفر سوم تنها بود، سر اندر پاش رو برانداز كرد و بي تفاوت رفت، نفر چهارم نديدش خيلي، پرده كلفت ِ پلاستكي كه جاي در بود را كنار زد و رفت تو.

خوابي كه امروز صبح به روايتي هفده ِ سپتامبر ِ دوهزار و ده ديدم. خواب خيلي تصويرهاش واضح بود. دوست نداشتم تصوير ها را تفسير كنم اين طوري نوشتم بعد نشستم براي خودم تشريح اش كردم چند روزي است كه حس خيلي بدي دارم، خيلي به خودم مي پيچم و مثل خوددرگيري شدم، ذهن ام درگير ِ روزمرگي ِ بي هوده اي شده، اين خواب هم از اين حالت ِ ذهني سرچشمه گرفته بود. اون تيكه گه تو اون خاك كه شبيه يه تيكه زمين كوچيك خالي بود بزرگ شده همين ظرف دستشويي گربه ي فرناز ملوس بود كه تو خاك سفيد ظرف مي رينه، اون وضعيت رقت انگيز ام تو خوابم هم نمادي بود از حالتي كه اين روزها دارم، اون عابرا، اون نگاه ها... ولي اون محله من رو ياد دروازه اصفهان مي نداخت...

وضعيت جغرافيايي: بيوك چك مجه ساحيل، جلو اپن آشپزخونه، لب تاپ رو صندلي، من روي صندلي ِ ديگه ، كيبورد تو بغل، جلو در ِ ورودي، ساعت ده دقيقه به چهار ِ صبح، من گشنه ام شده. روبروم يه عالمه ظرف كثيف هست. يه حس بدي دارم نسبت به نارضايتي ام از خودم

شونزده ِ ایلول ِ دوهزار و ده، ساعت یک و بیست هشت، فیندیک زاده

2010-09-16T18:30:00.000-04:00

آی که چه حالی می ده، تو خونه بشینی سیگار پشت سیگار روشن کنی، چای داغ بریزی، بذاری خنک بشه در اتاق ات رو ببندی و سرگرم کلمه شی. آخ که چه حال خوبی ایه نوشتن و نوشتن. کلمه ها زیر دست ات سر بخورن، با موجودات تخیلی درگیر بشی از آدمای واقعی داستانهای نه واقعن ای بسازی و یه دفعه با یه بسته کاغذ آچار شیرچه بزنی تو استخر. کی بدش می آد بورژآ بشه آخه که من بدم بیاد. چه سوژه های اَن این لات و لوت ها تو لباس های ِ قشنگ و قیافه های فشنگشون. این خانم هم یک کلمه فارسی از دهن ما در می ره اَخم هاش می ره تو هم که نسیم جیم ترکچه کونوش، گاهی مخ ام بد جور تق و لق می زنه می خوام کف مترو بزنم زیر گریه، رو پل هوایی بزنم زیر خنده، تو آفیس عربده بکشم بعدشم برینم به همه اصول اجتماعی که البته چنینم نمی کنم. خلاصه ختم کلام که دلم یه کلمه بازی ترمز بریده می خواد با کله ی داغ و دل ِ سیر خوشی چند بابام جان. دل ام وقتی یاد ِ دلتنگی مامان می افتم خیلی تنگ می شه فک کنم دلتنگی ها هم تقلبی ان. جانب عاشق نگه ای تازه گل عزیز ِ نامجو دارم گوش می دم و به الهه قول دادم صبح ساعت پنج و نیم بیدارش کنم که به ترانسفرش برسه و یادش بخیر اون شب نصفه شب تو خیابون های شیراز شونزده سال پیش بود مامان با اون صدای قشنگ اش می خوند امشب شب ِ مهتابه رو... دلم الناز می خواد خیلی دلم براش تنگ شده واسه اون شبایی که با هم صبح کردیم و تا صبح غر زدیم، درد و دل کردیم، خندیدم و یه دفعه از بس که مامان از خواب پرید خودمون رو زدیم بخواب از بس حرکتمون ضایع بود تا مامان رفت تو دستشویی ضایع زدیم زیر ِ خنده کجایی دوست بامعرفته شیرینم

:-s

2010-09-14T09:34:00.000-04:00

من چرا هرچی زور می زنم نمی تونم امروز بنویسم

دردانه ی اصفهانی

2010-09-14T05:15:00.000-04:00

صاحب این وبلاگ عزیز دردانه ی من است
بی هسته، روی مُخ هر کسی پیاده روی می کند ولی شیرین
دوست اش دارم بی دسته
http://www.two-percent-pentenol.blogfa.com/

جوونی آی جوونی

2010-09-11T10:08:00.000-04:00

باشد که روزگار بگذره و ما پیر شیم و روزگاری که گذشت رو مرور کنیم و در کش و گیر حال هم نباشیم اونقدرها.
پیرزان و پیرمردانی که می خواستند رها باشند و در جان دار بودن شان زیاد گلوشون به درد افتاده بود.
کم هم فریاد نکرده بودند، به هر حال هر حال بگذرد و تصویر از تصویر نگذرد

هِی

2010-09-10T04:33:00.000-04:00

غم با ویرایش های ِ جدید تسکین می یابد ولی چیزی که ریشه دار است را از ریشه بیرون بکشی تکه تکه می شوی. خود درگیری به دیگران هم آسیب می زند، آرام نباشی آرامش دیگران را هم خدشه می اندازی، استرس داشته باشی بار ِ سنگینی را هم روی دوش دیگران می اندازی، اعصاب نداشته باشی دیگران را هم دچار ضعف اعصاب می کنی. زندگی اجتماعی سخته، سخته آدم طوری برخورد کنه که آدم هایی که ازشون خوشش نمی آد نفهمنن که تا چه حد ازشون خوش ات نمی آد.
یه بار با یه ایرانی تو کشتی دوست شدم که به سختی فارسی حرف می زد، عربی رو روان و فرانسه را ولی خوب مسلط بود و حرف وقت می خواست بگه چیزی در ایران بد است می گفت اون نه خوبه. آقا رضا هم بود مرد مهربان تپلی که نجات رو در کلیسا دیده بود. یک بار هم تو دستشویی یک دختر زیبای ِ ساده ی ایرانی از بس گریه کرده بود چشماش سرخ ِ سرخ بود که روم نشد باهاش دیالوگی رد و بدل کنه بجاش منم رفتم تو دستشویی که روی اشک هایم سیفون بکشم ...

سر درد این جا شروع می شود

2010-09-07T07:52:00.000-04:00

من نمی دونم این آخرش به کدوم جهنم دره ای می رسه ولی می دونم که به یه جایی می رسه از این خط سیر که باید از همه جا به هیچ کجا برسه و رسیده ها از نرسیده ها شروع می شوند شاهدان ِ این شیرین کاری ِ احمقانه از شر ِ خفقان ای راحت می شی و دچار خفقان دیگری می شوی، از گستاخان ِ ابله بیزارم، از ابله هان بیزارم در کل. چیزی که داره ادامه می شه زندگی ایه به نظرم خیلی چیز تخمی ایه، نظر شما سر ِ طاقچه محترم نظرم من هم با دهن کجی روش تو روتون هست در خدمات ِ لحظات ِ ادامه. اوهَ.

اِم

2010-09-06T16:38:00.002-04:00

کلمات ِ پاورچین
روی خط خط ای ِ تک خال ِ ذهن ام
خمیازه می کشند
من خمپاره می زنم
به خانه هایِ خالی ِ جدول
...مانیتور را خرد نمیکنم
وقتی که خر آقا
روی اش نمایان می شود
و کشورم را روی
سر تیترهای بالاترین
بالا و پایین می کنم
مردم مهربان اند
مرض های ِ شیر کرده ام
را لایک می کنند
و کلمات ام را نگاه
به ادامه اش
در جاذبه ی ِ پارچه ی ِ تکرار
جذب می شوم؟

اِم

2010-09-03T06:50:00.000-04:00

از خونه تا دریا یه کوچه ی کوتاه تا دریاست ولی من کل این فصل رو دو بار بیشتر تن به آب نزدم. خودم رو هم که جر بدم بعد از سومین جمله همه می فهمن خارجی ام و فوری با خنده می گن یابانجی می سی نیز؟ و می خوان سر در بیارن که کجایی هستی، اسم ات چیه، چند ساله اته، دانشجو هستی یا نه. خون گرمی بامزه این مردم گاهی حوصله ام رو سر می بره فک کنم بچه بودم مامان زیادی گفته به غریبه ها اعتماد نکن و این حرف زیادی برام درونی شده هرچند که تعریف من از غریبه و اعتماد با تعریف ِ مادر خیلی فرق می کنه ولی خوب یه چیزی اش هم از کودکی می آد. روز قدس نزدیکه، ایران در سال دوهزار و ده تگزاس شده تو فیلم های کابویی پلیسی در کار نیست و با تیر و تفنگ به خونه ی ِ مرد ِ دولت حمله می شه. ایران ... سه روز بمونم؟ یه روز بمونم؟ می شه اصلن نرم؟؟ ایران ـ حجاب ـ ایران ترس از کشیدن ِ یک نخ سیگار تو خیابون.

همه عالم در جریان اند

2010-09-02T08:17:00.000-04:00

گذشته ها گذشته ، این روزها هم می گذره.

fuck

2010-08-31T07:41:00.001-04:00

از زاویه ی نگاه‌های ِ دیوث لایی می‌کشم که حجم ِ لجزشان را روی من نندازند

اختلال

تو رنگ ها

غر غر

دوست ِ عزیز ِ من

توان ِ صبر ِ واژه

آرام آرام

عادت

چرا چرا

وطن!

رنگ تمام شد

asan nist

وطن ام ـ من ـ ای بابا

Bu aşka veda etmenin vakti çoktan gelmişti

اجاره اش را که می دهد

می آید و می آید

man az duram dooram, man az baram partam

در جهان افتاده

دلتنگ نوشتن ام

sen nerdesin ben nerde

چرک پیچیده در وجودم

بای بای

خشونت

مبادله

گاهی حس می کنم خیلی حوصله ام از خودم سر رفته

ریدی بدم ریدی

دچار دلتنگی مامانم رو می خوام می شه گاهی آدم

غمگین ترین زن شهر

این خانه سکوت است

yanlızlık

دوست دردانه

فرناز و من رو پله های کلیسا

seni seviyorummmmmmmm

دلتنگتم شبنم

کافه فروغ پاییز هشتاد و هشت فک کنم

این صحنه رو که دیدم با خودم گفتم اتاقی از آن خود

ben yanlızm

el yazısı

وبلاگی که برای مدتی چک نویس خواهد شد

شاعران برهنه و بددهنی از دیار ِ تکرار می گذرند و خیلی هیجان زده نمی شوند که جدشان به خیام ِ شاعر برسد یا آفریقایی با لب های ِ قلوه ای

که دوستت دارم و دوری

سر من پر از گهه ، زیبایی ها معذورم بدارید

خشکیده زیر پوستم واژه ای از جنس ِ غربتحسی از درونم ویرانی بیرون می کشدغم هایم را غرض مندانه به تَخم و اخم می کشانمو می کشانم کشان کشان نسیم ای در باد

این روزا همه تکرار در تکرار اَن، شما چطور؟

چهار

3

2

1

کُما

esharei be sandalie khali

fucking all

ترمز ِ مرموز

من حتا ادای من بودن رو هم در نمی ارم

جوش های بلوغ و حرف های دروغ

زبون ام کند شده تو تک چرخ زدن با کلمات

دوباره بر می گردم به شهر لعنتی ام

یه نفر مثه سلماز

that's not my dream

اَه

موجی نیست

بيلاخ ادامه دارد

.

زورم که به دلم نمی رسه فحش می دم

صندلی خالی چرا نمی خواهد، خواستید بیلاخی بدهید و رد شوید

بیلاخ بابا ـ بیلاخ

:دی

از شاش تا حمام در یک آب ِ بسته

همیشه نمی سوزد، گاهی هم که می سوزد حواسم نیست

چیزه، اینه، اَنه

....

نگران ِ من نباش

اينترنت جاي ِ بروز ِ خود جلوي ملت

شونزده ِ ایلول ِ دوهزار و ده، ساعت یک و بیست هشت، فیندیک زاده

:-s

دردانه ی اصفهانی

جوونی آی جوونی

هِی

سر درد این جا شروع می شود

اِم

اِم

همه عالم در جریان اند

خشکیده زیر پوستم واژه ای از جنس ِ غربت
حسی از درونم ویرانی بیرون می کشد
غم هایم را غرض مندانه به تَخم و اخم می کشانم
و می کشانم کشان کشان نسیم ای در باد